even my dreams are cluttered

Schermafbeelding 2016-04-25 om 13.16.24

drawing by moonassi

I want to share a dream I had a few nights ago, that really mad its impact on me. I won’t share all the details, just the important details related to minimalism. In my dream I smashed a glass-jar on the ground out of anger and short afterwards I was feeling somehow responsible and accountable for my action so I immediately started picking up the glass pieces on the ground. For some reason once I’ve smashed the object to pieces, I found some tranquillity and got the answers to my frustration but that is not the point. While delicately picking up the glass shards in my bare hands, I came across many other stuff on the ground. Stuff that never got my attention, nor was I aware of their existence. I was astonished by how much “valuable” stuff I could find there. With each piece, I wondered how it got there, who it was from, why was it there, did someone lose this or did they on purposely got rid of it. It was like I’ve never seen so much stuff on a floor: shiny objects, colourful shapes, things that caught my attention and my hands became too small to hold them all. I was somehow childishly happy by what I’ve ‘found’ but once I actually took a good look of what I was holding, I saw those objects for what they really were: garbage and not useful to me, clutter.

I remember waking up from that dream thinking to myself: ‘why do I even have to declutter my dream-landscapes?’ and sadly this is not the first dream I dreamt about clutter, it’s just one that somehow made sense to me and that I chose to share with you. I ensure you, the dreams become more bearable after a while. I am not afraid of the clutter any more. Right now I am learning to just accept the messy places I haven’t decluttered yet. Being stuffocated (=overwhelmed with stuff) is not productive and therefore shouldn’t prevent you from moving forward. Sometimes I purposely close a door from a room or so, just to block that sight from my focused eyes. One session at a time. One day at a time..

Your present state of consciousness


When I came across these two pages from my favorite book about lucid dreaming, I really had to share its core message. Not only does it apply to your lucid dreaming experience but I also find it useful to apply it to your everyday life (if not to enhance your probability of experiencing a lucid dream). For me it’s a form of building your conscious awareness of your state of being. I’ve copied page 12 and 13 especially for you to read this and really consider each aspect as a useful exercise. Spend about one minute on each of the steps. This way you become more aware of yourself as a living being.

Exercise: your present state of consciousness

  1. Look
    Become aware of what you see: notice the richly varied and vivid impressions-shapes, colors, movement, dimensionality, the entire visible world.
  2. Listen
    Become aware of what you hear: register the various sounds taken in by your ears- a diverse range of intensities, pitches, and tonal qualities, perhaps including the commonplace miracle of speech or the wonder of music.
  3. Feel
    Become aware of what you touch: texture (smooth, rough, dry, sticky, or wet), weight (heavy, light, solid, or empty), pleasure, pain, heat and cold, and the rest. Also note how your body feels right now and compare that to the many other ways it feels at other times, tired or energetic, stiff or limber, painful or pleasant, and so on.
  4. Taste
    Become aware of what it is like to taste: taste a number of different foods and substances, or remember and vividly imagine their tastes.
  5. Smell
    Become aware of what you smell: the odor of warm bodies, earth, incense, smoke, perfume, coffee, onions, alcohol and the sea. Remember and imagine as many of them as you can.
  6. Breathing
    Attend to your breathing. A moment ago you probably were not consciously aware of your breathing even though you have inhaled and exhaled fifty times while doing this exercise. Hold your breath for a few seconds. Let it out. Now take a deep breath. Notice that being conscious of your breathing allows you to alter it deliberately.
  7. Emotions
    Become aware of your feelings. Remember the difference between anger and joy, serenity and excitement, and as many other emotions as you care to feel. How real do emotions feel?
  8. Thoughts
    Become aware of your thoughts. What have you been thinking while doing this exercise? What are you thinking right now? How real do thoughts seem?
  9. I
    Become aware of the fact that your world always includes you. As William James noted, it is I see, I hear, I feel, I think that is the basic fact of experience. You are not what you see, hear, think or feel: you have these experiences. Perhaps most essentially, you are who is aware. You are always at the center of your multidimensional universe of experience: At the same time you attend to each of the various aspects of your experience, be aware that it is you who is noticing these things (“I see the light…”)
  10. Awareness of awareness
    Finally, become aware of your awareness. Normally, awareness focuses on objects outside ourselves, but it can itself be an object of awareness. In the light of ordinary experience, we seem to be distinct and limited centers of awareness, each alone in our inner worlds. In the light of eternity, mystics tell us, we are ultimately all one- the unlimited awareness that is the source of being. Here, experience cannot be adequately expressed by language.

if interested: get your own copy of the book “Exploring
the world of Lucid dreaming”  by Stephen LaBerge
and Howard Rheingold

ik wil je nog eens zien en met je praten

schermafbeelding-2016-04-25-om-13-16-34het was geen lucide droom, maar het was de droom waar ik al lang op stond te wachten.
zes weken om precies te zijn. ik had het nodig om hem te zien, om met hem te praten, om alles te kunnen verwerken en mijn hart te laten rusten. eindelijk gebeurde het. het besef kwam pas als ik wakker werd: dat het verwezenlijkt was en dat ik me nu geen zorgen meer moest maken. we waren nog vrienden, hij had begrip en ik aanvaarde zijn nieuw levenspad. een korte uitwisseling van woorden met een glimlach en daarmee kon ik weer verder.

used drawing by moonassi

we gaan zinken

Schermafbeelding 2016-03-25 om 03.46.03ik had een droom die het einde van de mensheid zou kunnen representeren. een eiland ging zinken, maar dat was een theorie, althans een zeer plausibele. toch heerste er onzekerheid en onrust, ook al waren alle inwoners van het eiland best wel oké met hun laatste momenten als aardbewoners. het moraal in die droom was dat ik eigenlijk een toeschouwer was van twee mannen die samen nogal egoistisch een eigen verzameling eten hadden verschuild zonder het te delen met de andere bewoners. maar de vraag rees; delen we dit voedsel voor een ‘laatste maal’ of laten we het zo, sterven we als ‘vrienden’ en indien we niet gaan sterven straks, hebben we nog steeds het voordeel van een grotere overlevingskans nadien.. maar toch de laatste momenten voordat het eind naderde kwam het geheim aan het licht; hun voorraad, en nu was iedereen was kwaad en verbitterd. en de laatste gedachten voor ik wakker werd en voor het einde tot een eind kon komen waren: ‘ze vertrouwen elkaar niet meer, nooit meer’

image source unknown

what cage and who built it

I want to share this beautiful metaphor I visually encountered while dreaming. I consider it being very intriguing and open for interpretation. To me, it seemed relevant to different current matters; either on a personal scale or upon a society.

I saw a caged bird, a beautiful creature, harmless and harmonic in its gestures. It had colors blue and red and also a thick furry white neck. I assumed it to be exotic but it was most certainly a very rare kind. I’ve never seen this bird-type nor did I knew its name. In this ladies’ living room I was observing the animal in captivity. I couldn’t tell whether it was a male or female bird. Either way, it seemed to contain the equal amount of energy to imply both genders at once. I noticed how odd it flew, its movements were very delicate and flowing, almost unseen, almost unheard. I looked at its cage and wondered why it hasn’t been freed yet and how its potential has been limited. The longer I stared at the cage, the larger it grew and the more space I noticed, but still the bird was staying in that small position. After a short moment of gazing at that cage, I almost saw it disappear until it completely deformed into a room divider. And I was astonished to see that bird -which, I believed at that very moment- to have freely chosen not to flee through the open air. Yet, I wondered if the bird was aware of its freedom and still chose to stay, or if it was kept silent from him/her. I wondered if the bird had any awareness of its situation, if it knew about freedom.

metamorfose: ik

Als mij de vraag werd gesteld wat voor superkracht ik zou willen kunnen beheersen, dan werd ik altijd aangetrokken tot het idee van gedaanteverwisseling. In Harry Potter vond ik het ook redelijk cool hoe enkele bijzondere magiërs de kwaliteit bezaten om in een dier te alteren. Maar ik was voornamelijk aangetrokken tot Mystique uit XMen, haar vond ik altijd boeiend. Haar kracht is volgens mij de meest diverse en het meest toepasbaar van alle soorten krachten die ik me kan voorstellen.

Nu heb ik deze ochtend een interessante droom geconstrueerd waar gedaanteverandering plaatsvond. Ook al is deze geen lucide droom, vond ik het best wel grijpend genoeg om er over te schrijven. Het is een segment middenin een aantal andere dromen dat plots plaatsvond in een outlet of winkelcentrum. Ik was er niet alleen, mensen waren elk individueel bezig met hun zoektocht naar de gepaste kledij. Mijn ogen richtten zich op de gordijnen van de paskamers om te zien welke er vrij waren en waar mijn vriendin zich aan het omkleden was. Ik sloot me bij haar aan door er bij te kruipen.  Zij was een visuele samensmelting van twee oude schoolvriendinnen waar ik al lang geen contact meer mee heb. Ik noem haar bij deze Radia, ook al had ik haar reële naam niet kunnen opvangen in de droom. Wel, Radia was hevig verschillende nauwe truien aan het passen, met een lichte frustratie want ze vond niks naar haar vorm en zin. Ik was tegen haar aan het praten over een andere vriendin, die trouwens ook compleet verzonnen is. Tijdens het vertellen over hoe die ene vriendin in een korte tijd haar zelfvertrouwen heeft terug gevonden en hoe ze er gezonder uitzag, hoe haar haren een heel stuk voller en langer was geworden; zag ik intussen in de spiegel alles wat ik beschreef. Ik zag exact het meisje waar ik over sprak, hoe meer ik haar beschreef, hoe meer ik haar werd. En tot het punt dat ik een zwart meisje was met een super cool gezichtsstructuur, een prachtige gouden weerkaatsing in mijn gezicht en een donkere huidskleur, ook had ik strak gevlochten lange zwarte haren in een hoge paardenstaart. Ik wist wat er gaande was, maar ik nam het op als een symbolische boodschap, waarbij ik begreep dat ik zowel die vriendin was als de ‘ik’ die ik als ‘ik’ beschouw; en als je over anderen spreekt, dat dat betrekking heeft tot jezelf en zich laat uiten op je persoonlijke vertoning. Wel, ik bleef staren vol bewondering naar die nieuwe gezichtsstructuur, die duidelijk niet mijn gewone gedaante was. (oh een belangrijk detail: ik keek mezelf in de spiegel nooit recht in de ogen, daarom voelde ik ook een afstand of een gevoel dat die spiegel niet echt een introverte spiegeling was.)  Plots besefte ik mijn ongewone huidskleur dus ging ik instinctief even mijn aandacht lossen van die spiegel en mijn ogen richten op mijn arm, ik kneep er in en dacht ‘he kijk, -tegen wie ik dit aan het vertellen was, mezelf of Radia, is redelijk onduidelijk- ik lijk op haar.’ Met andere woorden: ik ben nu plots een zwart meisje geworden. En ik vond het blijkbaar helemaal niet vreemd. Het voelde echt als een onderdeel aan van mij. Ik vond het mooi en ik dacht niet te ver of realistisch na. Maar toen ik dan de connectie terug wou zoeken in die spiegel, keek ik toen rechtstreeks naar mijn gewoonlijke ‘normale’ gezicht. Dus ik greep terug naar mijn arm en zag ik hoe de donkere tint geleidelijk aan aan het wegtrekken was tot een blankere huidskleur. Ik keek echter gefascineerd toe en voelde tevens mijn bloed doorheen mijn lijf circuleren.  Het voelde warm aan, op de grens van een licht gloeiende pijn doorheen de aders, alsof het de uiting van innerlijke worsteling moest voorstellen. En ik werd wakker door extern geluid.

(Ik vond het prachtig om een visuele constructie te zien van alles wat ik opgenomen heb de voorbije dagen en ik kon pas achteraf uitmaken van waaruit ik de kleine details heb kunnen vormen. De beschrijving die ik deed, was volledig gebaseerd op een blog-artikel in constructie waar ik al een poosje mee bezig ben.)  It will all make sense, I promise.


image by mario kroes – corrie’s hands / source