als verdriet een gedicht kon zijn

daniel segrove
tranen graven de groeven in haar gelaat
aarde drinkt ‘t sap der pijn.
verdriet laat mij daveren
het is liefde die me zo doet hunkeren naar één zijn.

niemand die me vervolledigen kan,
niemand buiten mezelf die om me geven zal.
noch leven noch dood wil ik zijn.
bedroefd om m’n bestaan, een eeuwigheid.

isolement maakt me vredig
in schaduw onzichtbaar, geluidloos en onherkenbaar.

ik wil niet antwoorden op futiele vragen, laat mij met rust.
ik moet enkel hier zijn,
nu,
geef mij ruimte en tijd om dat te aanvaarden.

alleen, zoals iedereen.

 geschreven door mezelf 26 juli 2016
a beautiful illustration by daniel segrove

Advertisements

Leave a reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s