tussen lucide en paralysis

zojuist de meest intense lucid dreaming tot nu toe gehad. mijn lucide dromen duurden telkens al een stukje langer per nieuwe ervaring, maar deze keer was de tijd wel vier tot vijf keer zo lang, wat helemaal niet gewoonlijk is en zorgwekkend begon te worden.

ik begon de droom ook in mijn bed, zoals ik me de realiteit het laatst had waargenomen, mijn smartphone speelde ook een filmpje af, maar toen ik zag dat het een anime-reeks was in plaats van een youtube filmpje, wist ik dat het niet klopte met de realiteit.

in de droom shifte ik doorheen verschillende stadia/locaties/settings, soms koos ik de richting uit maar soms werd ik gewoon meegenomen en moest ik er iets van maken. ook eerder had ik tijdens lucid dreaming het idee dat vliegen het fijnste gevoel was, dus ging ik meestal nadrukkelijk daar naar op zoek, (want als je kan kiezen wat gedaan, neem je te toch wat je het meest plezier kan bieden, toch?) daarna verkoos ik seksuele betrekkingen omdat dat voor mij het leukst leek, en nu zat ik weer met de vraag “wat gedaan tijdens lucid dreaming?“.

het valt me op dat ik meestal ‘on the move ben’ en altijd in beweging moet blijven, anders zal er een ongewenst element me grijpen, vastketenen. (een beetje the matrix gevoel wellicht) dus moet ik onopgemerkt zijn, niemand blijk geven van mijn bewuste staat.

ik stond recht naast mijn bed, nu had ik fysiek (in realiteit én droom) geen polshorloge aan, dus had ik geen controle hebben van de dimensie en moest ik uitgaan op mijn sensatie. toch dacht ik dat ik zes vingers zag in plaats van vijf aan mijn rechter hand, maar aangezien het donker was, wist ik ook dat ik dat niet gezien kon hebben, maar gewoon gevoeld kon hebben.

het was uiterst donker in mijn slaapkamer en ik werd herinnerd aan sleep paralysis dus kreeg ik beelden die mensen al beschreven hadden, zwarte schimmen, zelf een doodshoofd dat dichterbij kwam, en voornamelijk ik die gestenigd lag op de grond, incapabel om recht te komen. zo was het ook. ik liet alles op me afkomen. mijn armen waren zwaar. ik wou mijn vingers bewegen, maar het ging niet. ik denk denkbeeldig mezelf geknepen te hebben.

in mijn droom was ik ook bewust van controle hebben over uw gemoedstoestand en door middel van meditatie ging ik mezelf gaan geruststellen, toch nog angstig maar niet helemaal, aangezien ik vrijwel snel mezelf mentaal kon bovenop halen.  (de schimmen werden verweerd)

in de droom keek ik dan door mijn raam (laat-avond daglicht maar genoeg licht om de hele kamer op te klaren), zag mensen in een ander gebouw (onbestaand gebouw, fictief uitzicht) achter een raam gezellig aan het kletsen of overleggen, zij zagen me niet. ik zag toen niet dat dat symbool was voor isolatie en het feit dat ik niet te horen of te redden viel, maar door wie er specifiek achter dat raam zat, interpreteerde ik het als persoonlijke ‘uitsluiting’.

plots had ik een baby vast, niet de mijne wist ik, maar ik besefte wat voor geruststellend gevoel het gaf om even een zacht warm wezen vast te houden (en kon me inbeelden wat moeders voelen hierin, ik kon me goed plaatsen in het idee ‚dit kind kan evengoed van mij zijn’), die warmte en die geur en die aanraking was het enigste dat me stabiliteit en geruststelling kon bezorgen, daarvan was ik volledig bewust. als ik me klaar voelde, dan liet ik het beeld los.

ik shifte vaak tussen angst (complete donkere ruimte) en moed/motivatie (een wereldbeeld).
ik besefte al te goed dat deze lucide droom al veel te lang duurde en dat ik niet echt een kick kreeg.

ik focuste op vliegen, maar het faalde.
ik focuste me op weglopen (in een lobby en dan naar een open ruimte tussen het verkeer) maar ik werd weerhouden door een metgezel die vrijwel onzichtbaar was, alleen wist ik dat ik niet alleen was.

ik had dan één doel voor ogen (in een park nu); het opzoeken van Steve (je moet weten: Steve is dood en voor mij is stelt hij een soort van vaderfiguur voor, denk ik, die altijd exact weet wat gedaan) dus dacht ik „ja, (met overtuiging) doden gaan opzoeken, door middel van vliegen en oproeping, dat is wat lucid dreaming kan, wat de realiteit niet kan bieden” dus wou ik dàt. (werelden overbruggen, hell yea) vreemd genoeg geraakte ik er niet. ik denk dat ik bewust was van hoe moeilijk deze taak was en hoe onervaren ik was in het zoeken naar de doden(wereld) of dergelijke.

dus werd ik weer getrokken naar die donkere kamer. en wou ik mezelf wakker maken, dus visualiseerde ik mijn slaapkamer opnieuw. ik zag alle meubelstukken zoals ze zijn en staan, de vormgeving, een tint donkerder dan zwart, maar allemaal schimmen. ik voelde mijn lichaam liggen, ik wist dat ik sliep, ik werd benauwd omdat ik merkte dat wakker worden moeilijk ging zijn. ik wist ook dat Tom niet naast me lag te slapen en dat mijn moeder me ook niet kon horen vanuit haar kamer, dat niemand op mijn ademhaling lette, dus probeerde ik mijn eigen hartslag te voelen en dan focuste ik op mijn ademhaling, ik ademde extra diep in en diep uit, een paar keer, en voelde de pijn en ongemak. (stel voor dat ik nooit wakker word of mezelf zodanig vermoei dat ik mijn hart doe stoppen via deze dimensie?) angstig, want niemand kon me redden, zelf Steve niet.

wat ik dan deed is contact zoeken met mijn reële zelf en dacht ik ‚wakker worden, wakker worden, ik mag wakker worden nu’. maar het ging niet. dus dacht ik ‚ik ga roepen en het constant herhalen, luider en LUIDER’.

ik denk dat dat gewerkt heeft.

Advertisements

Leave a reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s